Feiten

Vroeger schopte ik eens de duplo creatie van mijn broer om en kwam ik er goed mee weg. ”Even helpen opruimen Robin.” Nog steeds geef ik dat gevoel waarde en neem ik verantwoordelijkheid voor wat ik doe. Ik ben iemand met antennes in zijn kop, waardoor ik alles aanvoel in mijn omgeving. Mensen hun blikken geven mij zelfs migraine. Eigenlijk is migraine een soort alarm dat ik mijn verantwoordelijkheid moet nemen tegenover anderen, en dat ik even moet denken aan mijzelf. Ik ben Robin Hood degene die altijd het gevoel van de minder bevoorrechte heeft gevoeld en hier verantwoordelijkheid voor neemt vanuit een tragische gebeurtenis bij de duplo toren.

Mijn broer kon goed tekenen en ik niet, toch wou ik ook creatief zijn. Het had geen reden behalve jaloezie, maar dat ik toen creativiteit ben gaan ontwikkelen maakt mij nu een kunstmanager. Ja inderdaad ik was een irritant broertje dat zijn leven op zijn broer baseerde. Van op Havo denken dat ik iets moet betekenen voor de wereld, maar wel op een slimme manier, naar het HKU waar we ondernemen combineren met een verantwoordelijke blik naar de maatschappij. Nu zit ik in mijn vroeger van morgen. Morgen ben ik een ondernemer die met kunstenaars mensen bewust maakt van andermans gedachten en behoeften. Racisme en andere vormen van discriminatie ga ik aan de kaart stellen. Door middel van Design Thinking kan ik mensen op allerlei manier prikkelen, zodat zij bewust raken van het perspectief van een ander. Vooral ook het perspectief van iemand die een iets minder startpunt hebben, en dat wij allemaal onze verantwoordelijkheid moeten dragen. Ik verdeel hierdoor als Robin Hood en neem verantwoordelijkheid als Gandhi. Klinkt wel stoer in ieder geval. Niet door iets op te leggen, maar door bewust te maken. Ik geloof dat ik dit kan, en dat maakt dat ik het ook ga realiseren. Mijn vriend Muhammad helpt me daar wel vaak bij om weer te voelen dat ik het kan.

Ik maak overal een spelletje van en een wedstrijd, omdat ik weet dat de dingen die ik doe, helpen bij het behalen van mijn hogere doelen. Van stoeptegels tellen naar school tot het ijverig werken aan een marketingrapport. Mijn vriendin: ‘Ik ga nooit meer een spelletje met jou doen.’ Fanatisme is ook niet altijd een positieve eigenschap.

Ik ben een ondernemer die mensen bewust maakt van elkaar en hun eigen uniciteit. Ik kan daardoor grote projecten aanpakken die puur maatschappelijk zijn, maar ook een commercieel marketing project aanpakken omdat ik dan iemand zijn uniciteit naar buiten kan brengen. Mensen zijn gelukkig wanneer ze met elkaar zijn en kunnen doen waar zij van houden en goed in zijn. Aan mij de taak met de mensen die ik op mijn reis vindt, bewust te maken van deze feiten. Mijn feiten.

I am the greatest, I said that even before I knew I was. By Muhammad Ali

Ik ga tanken!

Ik wil leren tanken. Ik ga rust inplannen. Ik ga niet meer uitstellen, want daarmee onderwaardeer ik mijn rust later op de dag. In bed liggen in de ochtend is niet de rust die ik zoek. Ik ga vroeger opstaan en later op de dag mijn rust nemen. Ik ga al mijn kansen pakken en ik ga dit op een gezonde manier doen. Ik ga gezond eten. Ik ga genoeg slapen. Ik ga sporten met mijn nieuwe renschoenen. Mijn renschoenen blijven niet alleen een leuk idee. Ik begin vandaag door eens een lekkere salade te maken. Ik ga goed om met mijn eigen energie. Ik ga het maken.

Digital world

Een kort stukje over het feit dat we moeten beseffen hoeveel kansen dit digitale tijdperk in zich heeft. Tom de Bruyn van Sueamsterdam illustreerde dit in een college voor Marketing 3.0.

Hij liet zien hoe deze digitale netwerken geconstrueerd zijn en hoe wij hier gebruik van kunnen maken. Op het internet wordt namelijk alles uitvergroot, wanneer een gebeurtenis goed vastgelegd wordt en er emotie aan toegevoegd wordt. Zo werken verassingsacties extra goed, omdat de emotie op gezichten van de mensen die de verassing ontvangen, graag gezien zijn op het internet. Een dergelijke actie die normaal alleen lokaal mensen bereikt, kan op deze manier de hele wereld over gaan.

Ook is de informatie online onbetaalbaar. Wij kunnen services opzetten voor klanten waar men vroeger alleen van kon dromen. Wij weten namelijk alles al van onze klanten en kunnen zelfs zien wat zij het meest recent hebben gedeeld met de wereld.

Aan ons als HKU’ers nu de taak om onze eigen digital voetafdruk te zetten. Mogelijk een goed idee voor het curriculum van Kunst & Economie. 

Vijf-liner

Joep Luycx geeft het vak storytelling op het HKU. Op het rooster leek het een vak wat ons weer zou gaan vertellen hoe een verhaal opgebouwd wordt, maar het heeft onze klas verrast.

Hij liet zien dat wanneer wij een oplossing zoeken of een verhaal willen schrijven, wij meer kunnen vertrouwen op onze intuïtie. Ons brein maakt oneindig veel onbewuste verbindingen en dit deel van het brein is vele malen sneller dan ons rationele brein.

Met vijf-linder kan men gebruik maken van zijn eigen intuitie. Door een vraag niet groot te stellen zoals ‘Wat vind ik leuk?’, maar door de vraag op te splitsen in bijvoorbeeld ‘Welke drie dingen vind ik leuk?. Op deze manier hoef je geen ultiem antwoord te geven, maar vertrouw je eigen instinkt. Vaak liggen deze antwoorden heel dichtbij het uiteindelijke antwoord.

Bij vijf-liner is de volgende stap om één van deze punten uit te schrijven in vijf regels. Vandaar ook de naam van het model. Door dit drie keer te doen, ontstaat er een verhaal die is bedacht vanuit je intuïtie. Je vertrouwd op deze manier op het onbewuste deel van de hersens. Echter wanneer dit verhaal nog niet het antwoord bevat, kan met vanuit dit verhaal heel snel nieuwe verbanden leggen.

Een model waarmee heel snel een verhaal opgezet kan worden en het begin van een oplossing bedacht kan worden. Echter liggen de antwoorden uit vijf-liner vaak heel dichtbij de uiteindelijke oplossing, omdat men vertrouwd op zijn intuïtie. Hoe vaak komen wij namelijk wel niet terug bij een oplossing die heel dichtbij de eerst bedachte oplossing ligt. Een model dat zich bij mij nog door ervaring moet bewijzen, echter zeker het proberen waard!

Gamedesign

De laatste week hebben we op school meerdere colleges gehad van de module Marketing 3.0. Het was er opvallend dat het vaak over gamedesign gaat. Een discipline waaruit veel te leren valt.

Spellen zijn bijna het meest verslavende product van deze eeuw en daarmee erg succesvol. Echter wordt er amper de link gelegd tussen deze vorm van design en de andere vormen van design. Terwijl er niet ontkend kan worden dat ze iets heel goed doen in de game industrie.

Het is interessant om te zien hoe gamedesigners je eigenlijk de regels van hun spel, hun kennis, doorgeven door er een spel aan vast te binden. Eigenlijk doen ze niets anders dan een boodschap op een super effectieve manier overbrengen.

Door bij multidiciplinaire teams ook deze vorm van design te gebruiken is een dienst of product nog geraffineerder te realiseren. Kortom een vorm van design waar weel veel kwaliteiten in zitten, die van pas kunnen komen bij een dienst of product.

Zelf vond ik het ook erg grappig dat ik mijzelf herkende in gamedesign. Ik ben een vrij ijverige student en weet mij makkelijk tot veel werk te zetten. Deze instelling gaat met het nodige fanatisme, en dit fanatisme faciliteer ik door van alles mijn eigen games te maken. Het begon vroeger al met het tegels tellen op weg naar school en spreekt zich nu uit in het leren van ervaringen waarbij ik telkens nieuwe uitdagingen voor mijzelf stel. Ook een goed metafoor voor de kracht van gamedesign, waardoor ik begrijp hoe iets impliciets op een krachtige manier overgedragen kan worden door iets expliciets.

De waarom vraag

In mijn vorige stuk heb ik het al gehad over Simon Sienek en onder deze post staat een presentatie over zijn idee. Het gaat erover iedereen weet ‘wat’ hij doet en sommigen ook nog wel weten ‘hoe’. Echter een deel van de mensen weet waarom zij iets doen.

Deze waarom is juist een oneindige motivatiebron voor jezelf en zorgt ervoor dat je weet waar je kracht ligt. Op deze manier kan je ook flexibel zijn tegenover de middelen die je voor handen hebt. Je weet namelijk waarom je het doet en je koppelt deze aan je middelen. Wanneer je alleen weet hoe je met de oude middelen om bent gegaan, moet je een veel grotere omslag maken bij een verandering van je middelen.

Ook is het erg belangrijk bij het communiceren van je ideeën. Mensen willen namelijk niet horen wat iets is of hoe het gemaakt of gebracht wordt. Mensen willen weten ‘waarom’ iets uniek is. Het is zelfs biologisch te achterhalen, want beslissingen worden genomen met het onbewuste deel van ons brein. Dit deel gaat niet over taal, maar gevoel. Wanneer men over ‘wat’ en ‘hoe’ praat is dat heel erg aan taal gebonden. Bij het ‘waarom’ kunnen mensen zich verbinden aan het gevoel en de waarden die daar voor de klant aan verbonden zijn. Het gaat om de netwerkassociaties die iemand kan maken, waardoor iemand zich identificeert bij een product of dienst. Het is bijvoorbeeld lastig om je te identificeren en associaties te maken bij een computer of hoe deze gemaakt wordt, maar het is wel mogelijk om dit te doen bij de ‘menselijke waarom’ en motivatie achter het product.

Focusgroep

Vorige week ben ik bij een bijeenkomst van het Multitalent-project geweest in Utrecht. Het is een project op alle hogescholen in Nederland. Het gaat over mensen die uit andere landen komen en daarbij nieuwe kwaliteiten met zich meenemen.

Doordat de bestaande curriculum gebaseerd zijn op de bekende kwaliteiten van mensen, kunnen deze nieuwe studenten in de knel komen op school. Mogelijk zijn zij wel geschikt voor het HBO, maar zijn de criteria op deze scholen nog niet op hen aangepast.

Het was mooi om te zien dat Ahmed Marcouch van de PvdA duidelijk maakte dat het niet gaat om buitenlanders of allochtonen, maar om een nieuwe generatie studenten met nieuwe kwaliteiten. Het is iets van alle tijden. De mens veranderd en de maatschappij veranderd. Wanneer mensen met nieuwe kwaliteiten komen wordt het altijd gezien als een probleem, maar wanneer deze kwaliteiten zich bewijzen worden ze gezien als geniaal.

Elk persoon is in een unieke omgeving opgegroeid en heeft hierdoor zijn eigen kwaliteiten. Het is alleen een feit dat deze opvoedingsomgevingen in Nederland wel bekend zijn bij de scholen. De kwaliteiten van de studenten, uit voor velen nieuwe culturen, zijn gewoonweg nog niet bekend bij de scholen. Deze kwaliteiten moet in het curriculum worden geïmplementeerd.

Zelf vond ik het erg schrijnend dat de lectoren het probleem van onderop willen aanpakken, namelijk vanuit de docenten. Ik was verbaasd, omdat er juist gecommuniceerd moet worden met de studenten. Deze studenten kunnen namelijk aangeven waar hun kwaliteiten liggen. Tutoren geven vaak aan, dat ze moeilijk over kwaliteiten vanuit een dubbele culturele bagage durven te praten. Juist door dit onderwerp op een groter niveau bespreekbaar te maken, wordt de intentie van de docenten richting de studenten duidelijker. Natuurlijk moet er ook draagvlak zijn bij de docenten, omdat zij de interactie met studenten moeten interpreteren.

Verwoorden

Ik moet mijzelf kunnen verwoorden en op deze manier verantwoorden tegenover andere mensen. Ik moet kunnen overbrengen waarom ik iets doe, wat natuurlijk hoort bij wat ik doe. Simon Sienek heeft met de Goldencircle dit heel duidelijk voor mij gemaakt. De manier waarop we communiceren zorgt ervoor dat iemand je integriteit kan zien. Hier kan zelfs ons kapitalistische systeem niet tegen op. Een systeem waarin geld vaak wordt gezien als de waarom, maar waar het toch maar schijn blijkt te zijn. Ik ga gewoon de vragen aan mijzelf stellen en beantwoorden.

Waarom studeer ik een kunstmanagement studie?

Mensen zijn niet te sturen, maar wel bewust te maken van elkaars perspectieven. Mensen kunnen elkaar begrijpen door blootgesteld te worden aan elkaars verhaal. De mens is uniek en toch een geheel. Wanneer men hier bewust van wordt, gaat zij ook socialer handelen. Erg idealistisch, maar zonder ideaal geen toekomst.

Kunst kan mensen bewust maken, omdat elke kunst vorm een verhaal vertelt door mensen hun zintuigen te prikkelen. Er zijn zoveel kunstsoorten, dat de manieren om mensen te bereiken oneindig zijn. Ik ben geen kunstenaar maar een manager, omdat ik zoveel mogelijk beweging op gang wil zetten en verschillende soorten mensen wil bereiken. Door meerdere multidisciplinaire teams van kunstenaars aan te sturen kan ik op meerdere vlakken mensen bereiken.

Wat voor kledingmerk heb jij?

Wij zijn een brand dat staat voor het durven van je passie achterna gaan. Ga ondernemen en en geloof in je eigen ‘waarom’. Ons kledingmerk maakt een netwerk van jonge ondernemers, die elkaar ondersteunen en anderen inspireren om ook te ondernemen. Het is kleding die de trots uitstraalt, trots naar jouw eigen passie. Wij geven mensen de kans om achter hun ideeën te staan, door het uit te dragen. Wij zijn zelf geen ervaren ondernemers, maar kunnen wel al laten zien dat de eerste stap nemen een grote stap lijkt, maar eigenlijk puur gaat om het ‘doen’ en het geloven in jezelf. Het heeft F.D. Supply, een afkorting van Forever Dedicated Supply.

Hoe ga jij multidiciplinaire teams vormen?

Naast F.D. Supply ben ik een groot netwerk van kunstenaars aan het maken. Met deze kunstenaars wil ik mensen bewust maken van maatschappelijke kwesties. Bijvoorbeeld sociale kwesties hoe we in publieke ruimtes met elkaar omgaan, maar ook kwesties omtrent discriminatie. Deze projecten wil ik Perspectivea noemen, wat staat voor perspectieven in het latijn. Het maakt mensen namelijk bewust van elkaars perspectieven. Het is latijn, omdat dit een moedertaal is voor veel landen en het daarmee laat zien voor elke cultuur te staan.

Deze teams wil ik graag ook gebruiken voor een vertakking van Perspectivea wat Deus ex Core heet. Het wordt een project dat veel gebruik maakt van guerrillamarketing en popup-events.  Binnen dit project wordt er op verassende manier en abrupt een punt gemaakt over maatschappelijke kwesties. Het gaat hierbij echt om punten waarbij de balans totaal weg is gevallen. Bijvoorbeeld een subcultuur die geen ruimte meer krijgt in de media of  een beeld dat de media geeft wat erg eenzijdig is.

Het bedrijf zal met scherpe acties mensen bewust maken van een ander perspectief, zodat de balans hersteld wordt. Denk bijvoorbeeld aan een fake versie van een krant waarin de andere kant van het nieuws wordt getoond of een statement op alle pleinen in Nederland. Echter het concept leent zich juist om samen met de multidisciplinaire teams de uitvoering in te vullen.

F.D. Supply

Samen met Tansel Kiliç ben ik het eerste schooljaar een bedrijf begonnen. In hem vond ik iemand die erg verschilde van mij, maar wel iemand met dezelfde drive. Wij wouden de visie van het HKU volgen en gelijk ons bewegen in de kunst sector. Wij wilden onze vergaarde kennis op school gelijk kunnen toepassen! 

Het bedrijf is een kledingmerk dat F.D. Supply heet en dat staat weer voor Forever Dedicated Supply. Het verwijst een naar ons, dat wij onze passie volgen met dit bedrijf. Echter heeft het ook veel te maken met een platform dat wij erachter vormen. Een platform waarmee wij jonge ondernemers promoten en met elkaar verbinden op een informele manier. Wij kwamen erachter dat de belangrijkste stap in iets gedaan krijgen, het ‘doen’ is. Wij konden dit voor onszelf houden, maar wij wouden deze boodschap en dit gevoel delen. Wij sponsoren deze dedicated mensen daarom met onze kleding, promoten ze op onze site en verbinden ze met elkaar. De functie van de kleding daarbij is dat mensen hun toewijding kunnen uitdragen en deze boodschap kunnen steunen.

Onze eerste collectie tees van deze zomer is al helemaal uitverkocht en nu zijn we toe aan een nieuwe collectie. Bij deze nieuwe collectie hoort een nieuwe site die er professioneler uitziet dan de oude. En ook een introductievideo waarin de visie van F.D. Supply wordt uitgelegd. 

Soms is het zwaar om elke avond nog na school eraan te werken, maar wanneer je het platform ziet groeien en je voelt dat mensen je steunen, maakt dat het allemaal waard.

Producer or consumer?

A while a go I went to the Dutch Design Week. Seven days of wonderful design, but that’s not were I want to talk about. I was shocked by a future prospect that somebody told me about 3D-printers. At first I only thought about some cool new possibilities, but the 3D-printers can change a big part of the consuming market. 

The 3D-printer can almost print any form you can imagine. So the idea is that you would only need a design, and then you can print it. Of course there are some boundaries to this technic. The boundaries come from the materials where you can print with. Still it can only be a matter of time. There are major developments on the field of materials.

Companies increasingly look for materials that come from other materials. The recycling of products is good for the environment, and the lifetime of the products is getting better.

The durability is not the only peculiarity of the recycled materials. Because it does something with the consumer/producer relation. The consumer can not just make products with a 3d printer, but also the materials that are needed. When the 3d printer and recycling machines are so advanced that all products can be made with it, then there are no companies needed to produce. Of course, in practice there are always new materials and products that these machines will not be able to make, but the consumer/producer relation will certainly change.

Will firms rush to co-creation? Can 3d printers and recycling machinery catch up with the innovation of materials and products? All questions for the future. I myself think that producing countries like China will have some problems with this development. However, no one has to really worry. Back in the days fabrics also where a big innovation. But society will reshape itself as always. And if things go to fast, the governments will slow it down.

A world where you do not have to worry about your basic needs of products gives more space for the services sector and secondary needs. All the more reason for art managers to fill that space with art!

Promote Your Art

I’ve bin to Promote Your Art in Amsterdam. It’s a network night for artists of all disciplines. The event is filled with colleges and interviews from artist and every event has a theme.

The whole event really pleased me. It wasn’t that the level of education was very high, but the level of practical problems was! Real problems from real people. The books at school give you very width knowledge about solving or preventing problems, but what are the real problems people face?

Also I had an answer to most of the problems, but that didn’t made is less interesting. As a future Art Manager, we have to understand the field and understand the field how it is these days. A simple thing, but easy to forget when you’re looking forward to innovate a market and you’re busy studying from a book.

Sponsoring

I like soccer and when the world championship starts I’m in front of the television. The next thing that happens is a load of advertisement coming my way. The first thing I think is the amount of money that circulates by that, and of course it also effects me in making a decision as a consumer. Back to the money. As an art manager, I want to bring that concept of sponsoring to the art industry.

The basics. Sport draws attention and art draws attention. The sport industry makes big sponsor deals and the art industry doesn’t. Sport is more popular, but an art piece you can put in a public space. And the interactive art of these days also brings the gaming into art. Giving it again an extra dimension that sport already has.

It looks like a lucrative thing to bring sponsoring to the art industry, but there is a thing that you have to handle first. Artists don’t want to mix their ideals with big company’s providing them with money. Of course there are artist that will go for the money, but an art manager also has a conscience and will go for the core ideals that come with the message you want to send. A simple answer to that. There are enough companies with a fair purpose on their market and that fit with the message of an art piece. But the whole commercial thing around it, isn’t that a waste of the Message? Everybody want’s to make money, that’s not a bad thing. Just share your part. And if you don’t want to influence the consumers too much directly, you can choose a company that isn’t directly related with consumers, like an ‘Intel’.

I’m going to write my internship request for a big soccer club in the Netherlands. Hopefully my school is accepting my internship ideas. To make the art industry lucrative, we have to look at other industries and be creative. If al these creative people in the art industry would thing about new earnings models, there would be no shortage of money. Fortunately the art managers are here now.

I think art gives the company an opportunity to sponsor a message with good content. The sponsoring will always influence the consumers a little bit, but we can reduce this to acceptable level. And if we in the art industry find more ways to draw attention, with an honest content, soccer clubs will come and look at our industry how we attract all those sponsors. We are the creative industry and we set the new standards.